Başkaldıran İnsan

1957 yılında kırk dört yaşında Nobel Ödülünü alan Albert Camus (1913-1960), yaşamı boyunca şu sorunun yanıtını aradı:

''İnsan toprakla nasıl bağdaşabilir, yoksulluğu yüzünden acı çekerek, ama, güzelliğini koruyarak saçma ve yücelik için nasıl yaşayabilir?''

Camus'ye göre sanat 'yalancı bir lüks' ve bencil bir edebiyatçının yapıtı değildir. Sanat yaşayabilir, kullanılabilir bir durumdadır; gerçeğe sadık ve onun üzeride, olduğu için, hiç uysallaşmayan saçmalığı ve hiç yok olmayan umudu ile insanın durumunu tepeden tırnağa kapsar.

Başkaldıran İnsan, başkaldıranın kendisidir, ama ılımlı ve insanın boyutlarında. Başkaldıran insan, adalete ve özellikle doğruluğa vurgundur, mutlak olan'ın iğvasından, mitoslardan, gurur, horlanma ve kanın romantik baş dönmelerinden uzak durur. Ama insan, ne ise, o olmaya yanaşmayan tek yaratıktır.

Bu yadsıma onu intihara mı, yoksa bir başkasını öldürmeye mi götürür? ''Hayır!'' demeyi bilen insandır. Başkaldıran İnsan; ama kime, neye, nerede, nasıl? Başkaldıran insanı kuşatan 'hayır' ın içeriği nedir? Bunun yanıtı Başkaldıran İnsan'da...
(296 Sayfa)